را مىشنود كه مىگويد : « اين قوم سير مىكنند در حالى كه مرگ به سوى آنان سير مىكند » . « 1 » اين‌ها همه ارتباطاتى است كه ميان عالم غيب و عالم امام حسين ( ع ) و عالم شهادت وجود دارد تا اين كه از گام‌هاى اين انسان كامل و معصوم هر چه بيشتر استوار گردد . پس قضيه به حسب طبيعت خود بزرگ ، مهم و سنگين است . . . و غيبى بودن آن به اين معنى كه از سوى عالم غيب حتى قبل از قيام امام حسين ( ع ) به آن توجه ويژه‌اى شده است ، امرى پذيرفتنى است . چنان كه رواياتى وجود دارد كه اين معنى را مورد تأييد قرار مىدهد ؛ از جمله اين كه حضرت آدم بر امام حسين ( ع ) گريسته است و همچنين انبياء گذشته و نيز ملائكه در آسمان بر آن حضرت گريسته‌اند . تمامى رواياتى كه در اين زمينه وجود دارد « 2 » به لحاظ مضمون مقبول و پذيرفتنى است . زيرا اين اقدام ارزش ، اهميت ، عمق و نقشى را به اين مقدار و بلكه بيشتر از اين مقدار داراست . جانفشانى كه امام حسين ( ع ) در راه خدا و در راه عالم غيب فرموده است ، بزرگ‌ترين جانفشانى است كه در اين عرصه از جانب عالم بشريت ارائه شده است و هيچ اقدام ديگرى با آن مقايسه و همپايه نمىگردد .

--> ( 1 ) - الارشاد : 84 ؛ البحار : 44 / 380 ، الباب 37 . ( 2 ) - البحار : 44 / الباب 30 .